Nadzieja.biz - wiara w pozytywy

Skradzione marzenia, rozbite w pył
te, co początkiem szczęścia być miały.
Układają się teraz cierniami na drodze,
by spełnić się, lecz w sposób niedoskonały.

Z butami chcą wejść w ludzkie życie,
na przekór misję swoją wypełnić,
tak, by już nikt ich nie mógł wymazać
z pamięci i z serca wypędzić.

Na nowo zasiać chcą ziarna ciekawość,
obficie podlewać wodą nadziei, zapału,
a gdy już ziarno osiągnie dojrzałość,
pogromią marzenia burzą, wyrzutów nawału.

A wtedy na polu uczuć zbolałym,
o które tak skrzętnie wciąż zabiegałeś,
na boso w rękach trzymając sandały,
wyjdzie nienawiść krzycząc; „Masz to, co chciałeś!”

Lecz zaraz po nim wybiegnie pragnienie
w ręku namiastkę sierpa trzymając
i na kolanach w dłoni i z drżeniem,
plon będzie ratować się poświęcając.

I razem z trwogą i nieufnością,
mimo sprzeciwu wiary oraz nadziei,
a wciąż bijącą w tobie miłością,
zorają pole tych dawnych dziei.

Posadzą na nim swą przyszłość niepewną,
o którą znowu się będą trwożyły.
To w dzień słoneczny i w noc ulewną,
gdyż drugiej klęski by nie przeżyły.

Wiersz napisał: nerudu

Tagi: marzenia, nadzieja, wiersz, ziemia, życie

Trackback URI | Komentarze RSS